Te belachelijk voor woorden

Opinie van 21/10/2016 door Fa Quix

Ze hebben het nog altijd niet begrepen, de vakbonden. Dat hebben ze nogmaals bewezen op 7 oktober jl. door hun stakingsacties in vooral de grote bedrijven van onze industrie, hoofdzakelijk in de textielsector. Waarom die acties? Omdat ze niet akkoord gaan met het sociaaleconomisch beleid van de federale en van de Vlaamse regering. En de werkgevers daarvoor mee verantwoordelijk achten. “Want die blijven zich verstoppen achter de politici die hen op hun wenken bedienen. Bovendien weigeren de werkgevers echt sociaal overleg met de vakbonden”, aldus het vakbondspamflet. Dat is werkelijk te belachelijk voor woorden. De vakbonden kunnen blijkbaar alleen nog met desinformatie hun achterban mobiliseren.

Zo ‘vergeten’ ze dat er méér middelen van de taxshift gaan naar de verbetering van de koopkracht van de werknemers (via een hoger nettoloon) dan dat er middelen gaan naar de kostenverlagingen voor de bedrijven. Ze ‘vergeten’ dat de regering hun eis voor het behoud van de automatische koppeling van de lonen aan de index ‘betonneert’. En ze nemen een loopje met de waarheid als ze beweren dat het wetsontwerp ‘werkbaar en wendbaar werk’ op maat van de bedrijven geschreven is en ‘ongebreidelde flexibiliteit mogelijk maakt’ (noot: het ontwerp was vooral een lege doos voor de werkgevers, ja). En de desinformatie naar hun leden gaat maar door, bv. door te herhalen dat ‘de 38-urige werkweek wordt afgeschaft’ (quod non). Om nog maar te zwijgen van hun verzet tegen ‘langer werken’, terwijl ieder weldenkend mens al lang inziet dat dit absoluut noodzakelijk is om het wettelijk pensioen overeind te houden (ten andere óók een eis van de vakbonden).

Maar het strafste van al op 7 oktober, was de motivering van hun stakingsacties door te stellen ‘dat er dringend geïnvesteerd moet worden in een coherent Europees industrieel beleid en Europa haar industrie moet beschermen’… En daarom moest onze industrie plat!  Een groter cynisme is nauwelijks denkbaar. En ze vragen ook dat de werkgevers in de groep van 10 ‘resoluut kiezen voor vrije en verantwoorde onderhandelingen over inkomen en werk’. 

Maar wie veegt alle voorstellen van tafel in de groep van 10, zonder enig alternatief aan te bieden? Juist, de vakbonden.

De vakbonden willen bovendien de ‘wet Renault’ nog verstrengen en ontslagen moeilijker en duurder maken. Alsof daarmee jobs kunnen gered worden. Wel integendeel, dat zal de werkloosheid nog meer de hoogte doen ingaan. Want hoelang denken zij dat onze bedrijven nog gaan kunnen herstructureren? Ze zullen noodgedwongen doorgaan tot het bittere einde en dan sluiten… of failliet gaan. Van succesvol doorstarten na herstructurering zal geen sprake meer zijn. En of er dan nog buitenlandse investeerders zullen komen?!

Neen, ze hebben het nog altijd niet begrepen. Bv. dat je niet ongestraft de koopkracht (en dus de loonkosten) kan verhogen wanneer de concurrentiekracht niet hersteld is. Voor een kleine, open economie zoals België is er geen andere keuze. Ons hoog welvaartspeil danken wij aan onze exporterende bedrijven. Vakbonden hebben nog altijd niet begrepen dat alleen concurrentiële bedrijven jobs kunnen in stand houden en creëren en zodoende voor duurzame koopkracht voor hun werknemers kunnen zorgen, en niet omgekeerd. En voor uw informatie, voor de vakbonden bestaat er geen loonkostenhandicap meer: die is door de regeringsmaatregelen weggewerkt … tegenover 1996 … maar voor de eerder opgebouwde loonkostenkloof van nog dik 10 %, daarvoor steken ze het hoofd in het zand.

ACV-topman Marc Leemans stelde dat hij de kans op een interprofessioneel loonakkoord zeer klein acht. En aan wie zou dat dan in de eerste plaats liggen, denkt u?

Fa Quix, directeur-generaal