Een ambitieus klimaatbeleid? Graag enig realisme!

Opinie van 22/03/2019 door Fa Quix

De uitdagingen van het klimaat, waaronder de klimaatopwarming, zijn bijna elke dag voorpaginanieuws. Daar hebben de scholieren met hun donderdagacties sinds begin dit jaar voor gezorgd. Die bezorgdheid voor het klimaat is goed, maar klimaatalarmisme is nergens voor nodig. Onze planeet zal heus niet ‘vergaan’ binnen 12 jaar, het doembeeld dat de extreem groene beweging aan de jongeren wil opdringen. En hen onnodig ongerust en ongeduldig maakt, en doet oproepen voor een ‘ambitieus klimaatplan’.

Laat ons vooreerst nogmaals de context schetsen. De klimaatuitdaging, en de eraan verbonden CO2-emissie, is een mondiaal probleem. België zal met zijn uitstoot van nog geen 0,3 % van de wereldwijde CO2-emissies slechts een miniem verschil maken, zelfs als we een – onrealistische – reductie van 100 % bereiken zoals de ambitie blijkt voor 2050. Hetzelfde geldt voor Nederland met een gelijkaardig aandeel in de CO2-emissies. Waarom maakt dat vrijwel geen verschil? Omdat op 4,5 dag China evenveel CO2 uitstoot als Nederland doet in een héél jaar. En het Rijk van het Midden zal nog tot 2030 méér CO2 uitstoten, jaar na jaar; dat is zelfs in overeenstemming met het Klimaatakkoord van Parijs. Betogen op het Tiananmen-plein in Peking zou dus veel doeltreffender zijn…

De CO2 die China uitstoot komt dus ook in onze atmosfeer terecht. Soms krijgt men de indruk dat de klimaatjongeren denken dat we een stolp boven ons land kunnen zetten, en dat onze CO2-reductie alleen ‘onze lucht’ koolstofarmer zou maken. Zo werkt het dus niet. De harde realiteit komt voort uit de wet van de grote getallen: de uitstoot van 11 miljoen Belgen is een druppel op een hete plaat bij een wereldbevolking van meer dan 7.600 miljoen mensen.

En niet vergeten: een koolstofarme samenleving is niet de enige uitdaging waar ons land, en bij uitbreiding de hele wereld, voorstaat.

Het bestrijden van de armoede, degelijk onderwijs voor iedereen, de gezondheidszorg en sociale zekerheid (o.a. pensioenen) betaalbaar houden, de mobiliteitsknoop ontwarren… dat zijn minstens even belangrijke en urgente uitdagingen als ‘het klimaat’, waar we – ik herhaal het nogmaals – alléén toch niets aan kunnen veranderen, maar aan die andere zaken wel.

Toch is dit geen vrijbrief om niets te doen. We hebben onze engagementen van Parijs, en onze bedrijven nemen wel degelijk hun verantwoordelijkheid door energie- en CO2-zuinig te werken.

Laten we de klimaatuitdaging dus verstandig aanpakken, en stapsgewijs. Onverstandig zou bv. zijn om in 2025 ineens alle (CO2-arme) kerncentrales in België te sluiten. Het is veel verstandiger om de kernuitstap geleidelijker te laten gebeuren, met tenminste twee reactoren nog minstens 10 jaar langer open te houden na 2025. Het VBO pleit daar met alle sectoren voor. En tegelijk moeten we inzetten op onderzoek naar nieuwe energiebronnen en naar energiebesparende technologieën.

Ook: stimuleer hernieuwbare grondstoffen, zoals hout; hout uit duurzaam beheerde bossen. Méér hout gebruiken in de bouw helpt tegen de klimaatopwarming, omdat hout de koolstof uit de CO2 opneemt en deze gedurende de hele levensduur van het houten product vasthoudt, bv. in meubelen, vloeren en deuren. Wij promoten dit via onze campagne ‘Hout geeft zuurstof’.

We moeten dus opletten dat we met een té ambitieus klimaatbeleid onze welvaart niet eenzijdig ondergraven. Dat Nederland in een paniekreactie haar industrie een CO2-taks gaat opleggen, is zeker geen voorbeeld om te volgen. Voor men het goed en wel beseft, zaagt men de tak af waar men op zit. Alleen samen en in overleg mét de industrie kan een klimaatbeleid slagen.

Fa Quix, directeur-generaal